در جست و جوی معنا

مفتاح

تو مبین اندر درختی یا به چاه 

                                   تو مرا بین که منم مفتاح راه

+ نوشته شده در  جمعه 15 دی1391ساعت 18:33  توسط [][]  | 

آمدی اما...

....گرچه آب رفته باز آمد به رود      ماهی بیچاره اما مرده بود


+ نوشته شده در  جمعه 12 آبان1391ساعت 23:56  توسط [][]  | 

تو مرو

گر رود دیده و عقل و خرد و جان تو مرو

که مرا دیدن تو بهتر از ایشان تو مرو
آفتاب و فلک اندر کنف سایه توست گر رود این فلک و اختر تابان تو مرو
ای که درد سخنت صافتر از طبع لطیف گر رود صفوت این طبع سخندان تو مرو
اهل ایمان همه در خوف دم خاتمتند خوفم از رفتن توست ای شه ایمان تو مرو
تو مرو گر بروی جان مرا با خود بر ور مرا می‌نبری با خود از این خوان تو مرو
با تو هر جزو جهان باغچه و بستان است در خزان گر برود رونق بستان تو مرو
هجر خویشم منما هجر تو بس سنگ دل است ای شده لعل ز تو سنگ بدخشان تو مرو
کی بود ذره که گوید تو مرو ای خورشید کی بود بنده که گوید به تو سلطان تو مرو
لیک تو آب حیاتی همه خلقان ماهی از کمال کرم و رحمت و احسان تو مرو
هست طومار دل من به درازی ابد برنوشته ز سرش تا سوی پایان تو مرو
گر نترسم ز ملال تو بخوانم صد بیت که ز صد بهتر وز هجده هزاران تو مرو

ديوان شمس
+ نوشته شده در  شنبه 17 دی1390ساعت 9:8  توسط [][]  | 

دچار!!


دچار یعنی عاشق
و

فكر كن كه چه تنهاست!

....
....
....
....
.....

 اگر كه ماهي كوچك، دچارآبي درياي بيكران باشد
                                                                                         سهراب سپهری

+ نوشته شده در  پنجشنبه 2 دی1389ساعت 2:14  توسط [][]  | 

در رثای عاشقان

                    

                                                          ما که این همه برای عشق
                                                          آه و ناله ی دروغ می کنیم
                                                                  راستی چرا
                                                           در رثای بی شمار عاشقان
                                                                   -
که بی دریغ-
                                                    خون خویش را نثار عشق می کنند
                                                                از نثار یک دریغ هم
                                                                   دریغ می کنیم؟

                                                                                                           قیصر امین پور

+ نوشته شده در  یکشنبه 21 آذر1389ساعت 15:49  توسط [][]  | 

وقتی دلت برای دلی تنگ می شود

 

                                              وقتی دلی برای دلی تنگ می شود
                                             انگار پای عقربه ها لنگ می شود!


                                             تکراریند پنجره ها و ستاره ها

                                      خورشید بی درخشش و گل، سنگ می شود


                                                  پیغام آشنا که ندارند بلبلان

                                            هر ساز و هر ترانه بد آهنگ می شود

                                          احساس می کنی که زمین بی قواره است!
                                           انگار هر وجب دو سه فرسنگ می شود!


                                             باران بدون عاطفه خشکی می آورد
                                            رنگین کمان یخ زده بی رنگ می شود


                                        هر کس به جز عزیز دلت یک غریبه است
                                            وقتی دلت برای دلی تنگ می شود!!!

                                                                                                          نغمه مستشار نظامی

+ نوشته شده در  دوشنبه 15 آذر1389ساعت 1:39  توسط [][]  | 

تنهایی

 

کوچه وقتی که نباشی
رگ خشکیده شهر
ماه تو گوش خونه گفته
دیگه با پنجره قهره

سقف دلبستگی بی تو
واسه من سایه نداره
دلم از روزی که رفتی

دیگه همسایه نداره


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه 8 آذر1389ساعت 20:4  توسط [][]  | 

هوس خیال او

آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم
ور تو بگوییم که نی نی شکنم شکر برم

آمده‌ام چو عقل و جان از همه دیده‌ها نهان
تا سوی جان و دیدگان مشعله نظر برم

آمده‌ام که ره زنم بر سر گنج شه زنم
آمده‌ام که زر برم زر نبرم خبر برم

گر شکند دل مرا جان بدهم به دل شکن
گر ز سرم کله برد من ز میان کمر برم

اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم
اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم

آنک ز زخم تیر او کوه شکاف می کند
پیش گشادتیر او وای اگر سپر برم

گفتم آفتاب را گر ببری تو تاب خود
تاب تو را چو تب کند گفت بلی اگر برم

آنک ز تاب روی او نور صفا به دل کشد
و آنک ز جوی حسن او آب سوی جگر برم

در هوس خیال او همچو خیال گشته‌ام
وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم

این غزلم جواب آن باده که داشت پیش من
گفت بخور نمی‌خوری پیش کسی دگر برم!

مولانا

+ نوشته شده در  جمعه 9 مهر1389ساعت 15:17  توسط [][]  | 

وای!!!

شب نگردد روشن از وصف چراغ

نام  فروردین  نیارد  گل  به   باغ


تا   ابد   صوفی  اگر  هی هی کند

تا  ننوشد   باده   کی  مستی   کند؟


+ نوشته شده در  جمعه 22 مرداد1389ساعت 17:2  توسط [][]  | 

"فوت و فن عشق" تقدیم به تو!!

 پیش بیا ! پیش بیا ! پیش‌تر !
تا که بگویم غم دل بیشتر

دوست‌ترت دارم از هر چه دوست
ای تو به من از خود من خویش‌تر

دوست‌تر از آن که بگویم چه‌قدر
بیش‌تر از بیش‌تر ازبیش‌تر

داغ تو را از همه داراترم
درد تو را از همه درویش‌تر

هیچ نریزد بجز از نام تو
بر رگ من گر بزنی نیشتر

فوت و فن عشق به شعرم ببخش
تا نشود قافیه‌اندیش‌تر

                                                         قیصر امین پور

+ نوشته شده در  پنجشنبه 30 اردیبهشت1389ساعت 19:51  توسط [][]  | 

کودکی هایم

باد بازیگوش

بادبادک را

بادبادک 

دست کودک را


هر طرف می برد


کودکی هایم
با نخی نازک به دست باد 


آویزان!

                                  قیصر امین پور

+ نوشته شده در  پنجشنبه 30 اردیبهشت1389ساعت 19:46  توسط [][]  | 

و بدانيم ...



و بكاريم نهالي سر هر پيچ كلام

و بپاشيم ميان دو هجا تخم سكوت

و نخوانيم كتابي كه در آن باد نمي آيد

و كتابي كه در آن پوست شبنم تر نيست

و كتابي كه در آن ياخته ها بي بعدند

و نخواهيم مگس از سر انگشت طبيعت بپرد

و نخواهيم پلنگ از در خلقت برود بيرون

و بدانيم اگر كرم نبود ، زندگي چيزي كم داشت

و اگر خنج نبود ، لطمه ميخورد به قانون درخت

و اگر مرگ نبود دست ما در پي چيزي مي گشت

و بدانيم اگر نور نبود ، منطق زنده پرواز دگرگون مي شد

و بدانيم كه پيش از مرجان خلائي بود در انديشه درياها
+ نوشته شده در  یکشنبه 15 فروردین1389ساعت 15:18  توسط [][]  | 

دود شدو....

به  یار گفتم :


پیمان و مهر یاران کو ؟


جواب داد به طنز


تمام  دود شد و  سوی آسمانها  رفت !
مهدی سهیلی
+ نوشته شده در  یکشنبه 15 فروردین1389ساعت 15:1  توسط [][]  | 

زبانم در دهان باز بسته است

 

نمیدانم چه میخواهم بگویم

زبانم در دهان باز بسته است

در تنگ قفس باز است وافسوس

که بال مرغ آوازم شکسته است

نمیدانم چه میخواهم بگویم

غمی در استخوانم می گدازد

خیال نا شناسی آشنا رنگ

گهی می سوزدم گه می نوازد

پریشان سایه ای آشفته آهنگ

ز مغزم می تراود گیج وگمراه

چو روح خوابگردی مات و مدهوش

که بی سامان به ره افتد شبانگاه

درون سینه ام دردیست خونبار

که همچون گریه میگیرد گلویم

غمی آشفته دردی گریه آلود

نمیدانم چه می خواهم بگویم

نمیدانم چه می خواهم بگویم

+ نوشته شده در  دوشنبه 17 اسفند1388ساعت 17:41  توسط [][]  | 

روز مبادا "به ياد دكترقيصر امين پور"

 وقتی تو نیستی

 قیصر امین پور


نه هست های ما

چونانکه بایدند

                نه بایدها...

مثل همیشه آخر حرفم

وحرف آخرم را
                   با بغض می خورم

عمری  است

لبخندهای لاغر خود را

دردل ذخیره می کنم:

                          باشد برای روز مبادا!

اما

در صفحه های تقویم

 

روزی به نام روز مبادا نیست

 آن روز هرچه باشد

روزی شبیه دیروز

روزی شبیه فردا

روزی درست مثل همین روزهای ماست

اما کسی چه می داند؟

شاید

امروزنیز روزمبادا

                         باشد!

وقتی تونیستی

 

نه هست های ما

چونانکه بایدند

                  نه بایدها...

 

هرروز بی تو

روز مباداست!

 

قیصر امین پور

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 10 آبان1388ساعت 21:51  توسط [][]  | 

شاه شمشاد قدان

شاه شمشاد قدان خسرو شيرين دهنان
                                                           که بمژگان شکند قلب همه صف شکنان
 

مست بگذشت و نظر بر من درويش انداخت
                                                           گفت ای چشم و چراغ همه شيرين سخنان

تا کی از سيم و زرت کيسه تهی خواهدبود
                                                          بنده من شو و برخور ز همه سيم تنان

کمتر از ذره نه ای پست مشو مهر بورز
                                                        تا بخلوتگه خورشيد رسی چرخ زنان

بر جهان تکيه مکن ور قدحی می داری
                                                    شادی زهره جبينان خور و نازک بدنان

دامن دوست بدست آر و ز دشمن بگسل
                                                        مرد يزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان

پير پيمانه کش من که روانش خوش باد
                                                     گفت پرهيز کن از صحبت پيمان شکنان

با صبا در چمن لاله سحر می گفتم
                                                     که شهيدان که اند اين همه خونين کفنان

گفت حافظ من و تو محرم اين راز نه ايم
                                                         از می لعل حکايت کن و شيرين دهنان

دانلود آهنگ با صداي سالار عقيلي

+ نوشته شده در  چهارشنبه 15 مهر1388ساعت 13:50  توسط [][]  | 

هيچ كس منتظر مهلت خميازه ما نيست

اين چندتا شعرو از مرحوم مجتبي كاظمي آوردم يه مقداري حالتون عوض شه همتونا با همتونم

نيوتن مي آسود
در پناه سايه در زير درخت
ناگهان سيبي افتاد زمين
نيوتن آن را ديد
سپس از خود پرسيد
كه چرا سوي هوا پرت نشد

اكتشافات جهان
اتفاقات بود كه چنين مي‌افتاد
كه كسي مي فهميد
و به ما مي فرمود كه چه چيز چه پيامي دارد
و چه رازي دارند آيات خدا
راز و اسرار جهان
كشف مي شد يك روز
درپي گم شدن كشتي در يك دريا
يا كسي در صحرا
يك كسي مي فهميد كه كجا آمريكاست
يا كجا غار عليصدر، يا كجا قطب شمال
يك كسي مي فهميد
كه بخار قدرتي دارد، نيز
و كسي مي فهميد چه گياهي چه شفايي
و چه دردي چه علاجي دارد
يك كسي مي خوابيد در زير درخت
نيوتن يا داود
گيو يا گاليله،
ترزا يا مريم
و علي يا عيسي
از عدن يا نروژ
اهل ايران يا هند
مصر يا گرجستان
از پرو يا گينه
و


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه 23 خرداد1388ساعت 17:0  توسط [][]  | 

گل بکاریم بیا

ذهن ما زندان است

مادر آن زندانی

قفل آن را بشکن

در آن را بگشای

وبرون آی از این دخمه ظلمانی

نگشایی گل من

خویش را حبس در آن خواهی کرد

همدم جهل در آن خواهی شد

همدم دانش و دانایی محدوده خویش

و در آن ویرانی

همچنان تنگ نظر می مانی

هر کسی در قفس ذهنی خود زندانی است


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه 23 خرداد1388ساعت 16:40  توسط [][]  | 

عشق بازي به همين آسانيست

عشق بازي به همين آسانيست

كه گلي با چشمي

بلبلي با گوشي

رنگ زيباي خزان با روحي

نيش زنبور عسل با نوشي

كار همواره باران با دشت

برف با قله كوه

رود با ريشه بيد

باد با شاخه و برگ


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه 23 خرداد1388ساعت 16:37  توسط [][]  | 

با عشق

خودم كه كلا هيچي ندارم بگم اين شعر از هوشنگ ابتهاج قشنگ بود گفتم داشته باشيم.

اي عشق همه بهانه از توست
 
من خامش‌ام اين ترانه از توست
 
آن بانگِ بلندِ صبح‌گاهي
 
وين زمزمه‌ي شبانه از توست
 
من اندهِ خويش را ندانم
 
اين گريه‌ي بي بهانه از توست
 
اي آتشِ جانِ پاک‌بازان
 
در خرمن من زبانه از توست
 
افسون شده‌ي تو را زبان نيست
 
ور هست همه فسانه از توست
 
کشتيِّ مرا چه بيم دريا؟
 
طوفان ز تو و کرانه از توست
 
گر باده دهي وگرنه، غم نيست
 
مست از تو، شراب‌خانه از توست
 
مي را چه اثر به پيش چشم‌ات؟
 
کاين مستي شادمانه از توست
 
پيش تو چه توسني کند عقل؟
 
رام است که تازيانه از توست
 
من مي‌گذرم خموش و گم‌نام
 
آوازه‌ي جاودانه از توست
 
چون سايه مرا به خاک برگير
 
کاين‌جا سر و آستانه از توست
+ نوشته شده در  سه شنبه 8 اردیبهشت1388ساعت 17:42  توسط [][]  | 

جان بردن از آتشين خانه سخت جوش

خدايا جهان پادشايي تو راست

ز ما خدمت آيد، خدايي تو راست

تويي برترين دانش آموز پاك

ز دانش قلم رانده بر لوح خاك

تويي كافريدي ز يك قطره آب

گهر‌هاي روشن‌تر از آفتاب

جواهر تو بخشي دل سنگ را

تو در روي جوهر‌كشي رنگ را

 

 

چو فرخ بود روزي، از بامداد

همه مرد را نيكي آيد به ياد

بـه خـوبي نهد رسم بنـيادها

ز دولت به نيكي كند يادها

سر از كوي نيك‌اختري بر زند

به نيك اختري فال اختر زند

كسي كو در نيك‌نامي زند

در اين حلقه لاف غلامي زند،

به نيكي چنان پرورد نام خويش

كزو، نيك بايد سرانجام خويش

چه نيكو متاعي است كار آگهي

كزين نقد، عالم مبادا تهي

ز عالم كسي سر برآرد بلند،

كه در كار عالم بود هوشمند

به بازي نپيمايد ايـن راه را

نگه دارد از دزد، بنگاه را

 

 

جهان از پي شادي و دل‌خوشي است

نه از بهر بيداد و محنت‌كشي است

چو دي رفت و فردا نيامد پديد

به شادي يك امشب ببايد بريد

چنان به كه امشب تماشا كنيم

چو فردا شود فكر فردا كنيم

چه بايد كه بر خود ستم داشتن

همه ساله خود را به غم داشتن؟

دمي را كه سرمايه‌ي زندگي است

به تلخي سپردن فرخندگي است

 

 

سخن تا نپرسند لب بسته دار

گهر نشكني، تيشه آهسته دار

نپرسيده هر كو سخن ياد كرد

همه گفته‌ي خويش بر باد كرد

سخن گفتن، آن‌گه بود سودمند

كز آن گفتن آوازه گردد بلند

چو در خورد گوينده نايد جواب

سخن ياوه كردن نباشد صواب

دهان را به مسمار بر دوختن

به از گفتن و گفته را سوختن

 

 

به هنگام سختي مشو نااميد

كز ابر سيه، بارد آب سپيد

در چاره‌سازي به خود در مبند

كه بسيار تلخي بود سودمند

نفس به كز اميد ياري دهد

كه ايزد خود اميدواري دهد

ازين آتشين‌خانه‌ي سخت‌جوش

كسي جان برد، كو بود سخت كوش

                               نظامي گنجوي-شرف‌نامه

+ نوشته شده در  دوشنبه 20 آبان1387ساعت 14:59  توسط [][]  | 

بكوشش وصال ندهن

گرچه وصالش نه به كوشش دهند               آن قدر ‌اي دل كه تواني بكوش

+ نوشته شده در  دوشنبه 20 آبان1387ساعت 14:52  توسط [][]  | 

وقت است.....

هر كار كردم كه تو يه روز دو تا شعر نذارم اينجا نشد،تقصير من چيه بريد از خود مولوي بپرسيد چرا اينقد قشنگ شعر ميگه

ای چشم و چراغ شهریاریشمعی که در آسمان نگنجدخورشید به پیش نور آن شمعوقت است که در وجود خاکیآخر چه شود کز آب حیوانتا لاله ستان عاشقان رابر پشت فلک نهند پا راانگور وجود باده گرددمخدومی شمس حق تبریز والله به خدا که آن تو داریاز گوشه سینه​ای برآرییک ذره شود ز شرمساریآن تخم که گفته​ای بکاریبر چهره زعفران بباریاز گلبن حق به خنده آریچون تو سرشان دمی بخاریچون پای بر او نهی فشاریلطفی که هزار نوبهاری

+ نوشته شده در  سه شنبه 23 مهر1387ساعت 19:4  توسط [][]  | 

با چنان پرها چه غم باشد تو را

بعضي وقتها يه شعر كه ميخوني كلي حال ميكني دوس داري اونو واسه بقيه هم بخوني شايد اونا هم لذت ببرن،اين شعر يكي از هموناس،اينقد اين شعر قشنگه كه آدم يه لحظه فكر ميكنه بال در آورده،چه شوري داره اين شعراي مولانا،همين شعرو بخونين از بيت دوم،سوم اصلا از همش نميشه گذشت،راستش بعضي وقتا تصميم ميگيرم هر بيت قشنگي كه خوندم بنويسم يه جايي اما از وقتي شعراي مولوي رو ميخونم كلا بيخيال اين قضيه شدم،چون بايد  تمام شعراشو كامل بنويسي.زنده باد مولانا،زنده باد انسان

عاشقا دو چشم بگشا چارجو در خود ببینعاشقا در خویش بنگر سخره مردم مشومن غلام آن گل بینا که فارغ باشد اودیده بگشا زین سپس با دیده مردم مروای خدا داده تو را چشم بصیرت از کرمچشم نرگس را مبند و چشم کرکس را مگیرعاشقان صورتی در صورتی افتاده​اندشاد باش ای عشقباز ذوالجلال سرمدیگر همی​خواهی که جبریلت شود بنده بروبادیه خون خوار اگر واقف شدی از کعبه​امای به نظاره بد و نیک کسان درماندهچون امانت​های حق را آسمان طاقت نداشت جوی آب و جوی خمر و جوی شیر و انگبینتا فلان گوید چنان و آن فلان گوید چنینکان فلانم خار خواند وان فلانم یاسمینکان فلانت گبر گوید وان فلانت مرد دینکز خمارش سجده آرد شهپر روح الامینچشم اول را مبند و چشم احول را مبینچون مگس کز شهد افتد در طغار دوغگینبا چنان پرها چه غم باشد تو را از آب و طینسجده​ای کن پیش آدم زود ای دیو لعینهر طرف گلشن نمودی هر طرف ماء معینچون بدین راضی شدی یارب تو را بادا معینشمس تبریزی چگونه گستریدش در زمین

+ نوشته شده در  سه شنبه 23 مهر1387ساعت 18:51  توسط [][]  | 

پاکوفته ها

ای سراندازان همه در عشق تو پا کوفتهزیر این هفت آسیا هستی ما را خوش بکوبعاشقان با عاقلان اندرنیامیزد از آنکعاقلان از مور مرده درکشند از احتیاطمردم چشم از خیالت چون شود پی کوب عشقاز شکار تو به بیشه جان شیران خون شدهعشق چون خورشید دامن گستریده بر زمینلا چو لالایان زده بر عاشقانش دست ردحاجیان راه جان خسته نگردند از نشاطساربان این غزل گو تا ز بعد خستگی گوهر جان همچو موسی روی دریا کوفتهروشنایی کی فزاید سرمه ناکوفتهدرنیامیزد کسی ناکوفته با کوفتهعاشقان از لاابالی اژدها را کوفتهفرق​ها پیدا شود از کوفته تا کوفتهدر هوای قاف قربت پر عنقا کوفتهعاشقان چون اخترانش راه بالا کوفتهغیرت الا شده بر مغز لالا کوفتهاشترانشان زیر بار از راه اعضا کوفتهاشتران را مست بینی راه بطحا کوفته
+ نوشته شده در  سه شنبه 16 مهر1387ساعت 21:17  توسط [][] 

است

چون نيست ز هر چه هست جز باد بدست

 

 

 

 

چون هست ز هر چه هست نقصان و شکست

انگار که هست هر چه در عالم نيست

 

 

پندار که نيست هر چه در عالم هست

+ نوشته شده در  سه شنبه 24 اردیبهشت1387ساعت 15:49  توسط [][]  | 

هشياري و خيام

Splash

هـر گـه کـه بـنـفشه جامه در رنگ زند

در  دامـن   گـل  بـاد  صبا  چـنگ  زند

هُشیار  کـسی  بــود  کــه  بــا  سیمبری

می  نوشد  و جــام  باده  بـر سنگ  زند

+ نوشته شده در  سه شنبه 21 اسفند1386ساعت 19:28  توسط [][]  | 

افلاطون و اخوان

A Parks and Conservation firefighter mops up after prescribed burning, on Red Hill in Canberra, Australia.

افلاطون در کتاب "جمهوری"  مردم را به چند دسته تقسیم کرده است که در این حین شعرا و ادبا را در زمره و همرسته بردگان و غلامان قرار داده است  و بر این عقیده است که اینان باعث دور افتادن انسان از حقیقت می شوند.

Poetry is discovered to be an imitation thrice removed from the truth (Republic)

 شعر به عنوان بدلی که شما را سه مرتبه از حقیقت دور می کند کشف گردیده است( ترجمه آزاد-هملت)

  ما نباید به هومر یا هر کس شاعر دیگری که مرتکب گناه هرزه گویی می شود گوش فرا دهیم.

اما در اين جا شعري از اخوان ثالث در جواب آقاي افلاطون:

ای درخت معرفت جز شک و حیرت چیست بارت          

                                                      یا که من باری ندیدم بیـش از این بر شاخسـارت

 

بر زمینت کشت و بردت سر به سوی آسـمانهــا         

                                                      باغبــان شـوخ چشم پیرو پنـــهان آبیــارت

 

یا برو از ریشه و چون من به خاک مـــرگ در شـو        

                                                      تا نبینم سبز زینسـان هم زمسـتان هم بــهارت

 

یا از آن سر شاخه های دور و پنهــان از نظر هــا        

                                                     میوه ای دیگر فــرو افکــن برای خواســـتارت

 

حاصلی جز حیرت و شک؛ میوه ای جز شک و حیرت    

                                                     چیست جزاین؟ نیست جز این؛ای درخت پیـر بارت

 

عــمر ها بردی و خوردی؛ غیر از این باری ندادی     

                                                      حیــف؛ حیــف از اینهمه رنج بشـر در دهگذارت

 

چند و چون فیلســوفان چون بر دیوار ندبســت   

                                                      پیرک چندی زنخ ریش جنبــــان در کنــــارت

 

وعده های این همه؛ نقل است و عقل دیــــر باور    

                                                    شاخه ای از توست؛ چون بپذیرد این شعر و شعارت

 

قیــل و قال آن همه وهم است و فهم جســتجوگر         

                                                      هـــر کـران پوید که گــردر همعنان با شهسـوارت

 

شــهر افلاطون ابــله؛ دیده تا پســکوچه هایش           

                                                      گشــته و ز آن باز گشــتم می کند خمرش خمـارت

 

ما غلامانــیم و شاعــردر فنون جنــگ ماهــــر        

                                                      سنــگ چون ارژنــگ میسازیم؛ ای ابــله نثـارت

 

چیســتی و از کجــائی، ای گیــاه ریشه در گــم         

                                                     وی بنــــفشه ی اطلســی، آیا شناسم من تبــارت

 

ای کلاغ صبحـــهای روشـــن و خاموش برفـــی        

                                                     خوشـــتر از هر فیلســوفی دوست دارم قارقــارت

 

(اين مطلب از يك فايل ذخيره شده آورده شده وگرنه من نه كتاب جمهوري افلاطون رو خوندم نه اين شعرو قبلا جايي ديدم)

+ نوشته شده در  سه شنبه 21 اسفند1386ساعت 15:50  توسط [][]  | 

...و حالا صداي پاي بهار

My dream house

بهار آمد بهار آمد بهار خوش عذار آمدز سوسن بشنو ای ریحان که سوسن صد زبان داردگل از نسرین همی​پرسد که چون بودی در این غربتسمن با سرو می​گوید که مستانه همی​رقصیبنفشه پیش نیلوفر درآمد که مبارک باد  همی​زد چشمک آن نرگس به سوی گل که خندانیصنوبر گفت راه سخت آسان شد به فضل حقز ترکستان آن دنیا بنه ترکان زیباروببین کان لکلک گویا برآمد بر سر منبر                خوش و سرسبز شد عالم اوان لاله زار آمد       به دشت آب و گل بنگر که پرنقش و نگار آمد      همی​گوید خوشم زیرا خوشی​ها زان دیار آمد   به گوشش سرو می​گوید که یار بردبار آمد      که زردی رفت و خشکی رفت و عمر پایدار آمد  بدو گفتا که خندانم که یار اندر کنار آمد  که هر برگی به ره بری چو تیغ آبدار آمد  به هندستان آب و گل به امر شهریار آمد  که ای یاران آن کاره صلا که وقت کار آمد

+ نوشته شده در  دوشنبه 20 اسفند1386ساعت 21:0  توسط [][]  | 

مطلب ز سایه قصدی ...

چو نماز شام هر کس بنهد چراغ و خوانی    چو وضو ز اشک سازم بود آتشین نمازم    رخ قبله​ام کجا شد که نماز من قضا شد    عجبا نماز مستان تو بگو درست هست آن    عجبا دو رکعت است این عجبا که هشتمین است    در حق چگونه کوبم که نه دست ماند و نه دل   به خدا خبر ندارم چو نماز می​گزارم   پس از این چو سایه باشم پس و پیش هر امامی   به رکوع سایه منگر به قیام سایه منگر   ز حساب رست سایه که به جان غیر جنبد   چو شه است سایه بانم چو روان شود روانم   چو مرا نماند مایه منم و حدیث سایه   نکنی خمش برادر چو پری ز آب و آذر     منم و خیال یاری غم و نوحه و فغانیدر مسجدم بسوزد چو بدو رسد اذانیز قضا رسد هماره به من و تو امتحانیکه نداند او زمانی نشناسد او مکانیعجبا چه سوره خواندم چو نداشتم زبانیدل و دست چون تو بردی بده ای خدا امانیکه تمام شد رکوعی که امام شد فلانیکه بکاهم و فزایم ز حراک سایه بانیمطلب ز سایه قصدی مطلب ز سایه جانیکه همی​زند دو دستک که کجاست سایه دانیچو نشیند او نشستم به کرانه دکانیچه کند دهان سایه تبعیت دهانیز سبو همان تلابد که در او کنند یا نی  

+ نوشته شده در  شنبه 20 بهمن1386ساعت 20:24  توسط [][]  | 

مطالب قدیمی‌تر