حرف هایی برای تنهایی

                                   تو مرا بین که منم مفتاح راه

گر رود دیده و عقل و خرد و جان تو مرو		که مرا دیدن تو بهتر از ایشان تو مرو
آفتاب و فلک اندر کنف سایه توست		گر رود این فلک و اختر تابان تو مرو
ای که درد سخنت صافتر از طبع لطیف		گر رود صفوت این طبع سخندان تو مرو
اهل ایمان همه در خوف دم خاتمتند		خوفم از رفتن توست ای شه ایمان تو مرو
تو مرو گر بروی جان مرا با خود بر		ور مرا می‌نبری با خود از این خوان تو مرو
با تو هر جزو جهان باغچه و بستان است		در خزان گر برود رونق بستان تو مرو
هجر خویشم منما هجر تو بس سنگ دل است		ای شده لعل ز تو سنگ بدخشان تو مرو
کی بود ذره که گوید تو مرو ای خورشید		کی بود بنده که گوید به تو سلطان تو مرو
لیک تو آب حیاتی همه خلقان ماهی		از کمال کرم و رحمت و احسان تو مرو
هست طومار دل من به درازی ابد		برنوشته ز سرش تا سوی پایان تو مرو
گر نترسم ز ملال تو بخوانم صد بیت		که ز صد بهتر وز هجده هزاران تو مرو

                                                          ما که این همه برای عشق
                                                          آه و ناله ی دروغ می کنیم
                                                                  راستی چرا
                                                           در رثای بی شمار عاشقان
                                                                   -که بی دریغ-
                                                    خون خویش را نثار عشق می کنند
                                                                از نثار یک دریغ هم
                                                                   دریغ می کنیم؟

                                                                                                           قیصر امین پور

                                              وقتی دلی برای دلی تنگ می شود
                                             انگار پای عقربه ها لنگ می شود!

کوچه وقتی که نباشی
رگ خشکیده شهر
ماه تو گوش خونه گفته
دیگه با پنجره قهره

سقف دلبستگی بی تو
واسه من سایه نداره
دلم از روزی که رفتی

دیگه همسایه نداره

آمده‌ام چو عقل و جان از همه دیده‌ها نهان
تا سوی جان و دیدگان مشعله نظر برم

آمده‌ام که ره زنم بر سر گنج شه زنم
آمده‌ام که زر برم زر نبرم خبر برم

گر شکند دل مرا جان بدهم به دل شکن
گر ز سرم کله برد من ز میان کمر برم

اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم
اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم

آنک ز زخم تیر او کوه شکاف می کند
پیش گشادتیر او وای اگر سپر برم

گفتم آفتاب را گر ببری تو تاب خود
تاب تو را چو تب کند گفت بلی اگر برم

آنک ز تاب روی او نور صفا به دل کشد
و آنک ز جوی حسن او آب سوی جگر برم

در هوس خیال او همچو خیال گشته‌ام
وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم

این غزلم جواب آن باده که داشت پیش من
گفت بخور نمی‌خوری پیش کسی دگر برم!

مولانا

شب نگردد روشن از وصف چراغ

نام  فروردین  نیارد  گل  به   باغ

تا   ابد   صوفی  اگر  هی هی کند

تا  ننوشد   باده   کی  مستی   کند؟

 پیش بیا ! پیش بیا ! پیش‌تر !
تا که بگویم غم دل بیشتر

دوست‌ترت دارم از هر چه دوست
ای تو به من از خود من خویش‌تر

دوست‌تر از آن که بگویم چه‌قدر
بیش‌تر از بیش‌تر ازبیش‌تر

داغ تو را از همه داراترم
درد تو را از همه درویش‌تر

هیچ نریزد بجز از نام تو
بر رگ من گر بزنی نیشتر

فوت و فن عشق به شعرم ببخش
تا نشود قافیه‌اندیش‌تر

                                                         قیصر امین پور

باد بازیگوش

بادبادک را

بادبادک 

دست کودک را

آویزان!

                                  قیصر امین پور

به  یار گفتم :

پیمان و مهر یاران کو ؟

جواب داد به طنز

چونانکه بایدند

                نه بایدها...

مثل همیشه آخر حرفم

وحرف آخرم را
                   با بغض می خورم

عمری  است

لبخندهای لاغر خود را

دردل ذخیره می کنم:

                          باشد برای روز مبادا!

اما

در صفحه های تقویم

روزی به نام روز مبادا نیست

 آن روز هرچه باشد

روزی شبیه دیروز

روزی شبیه فردا

روزی درست مثل همین روزهای ماست

اما کسی چه می داند؟

شاید

امروزنیز روزمبادا

                         باشد!

وقتی تونیستی

نه هست های ما

چونانکه بایدند

                  نه بایدها...

هرروز بی تو

روز مباداست!

قیصر امین پور

مست بگذشت و نظر بر من درويش انداخت
                                                           گفت ای چشم و چراغ همه شيرين سخنان

تا کی از سيم و زرت کيسه تهی خواهدبود
                                                          بنده من شو و برخور ز همه سيم تنان

کمتر از ذره نه ای پست مشو مهر بورز
                                                        تا بخلوتگه خورشيد رسی چرخ زنان

بر جهان تکيه مکن ور قدحی می داری
                                                    شادی زهره جبينان خور و نازک بدنان

دامن دوست بدست آر و ز دشمن بگسل
                                                        مرد يزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان

پير پيمانه کش من که روانش خوش باد
                                                     گفت پرهيز کن از صحبت پيمان شکنان

با صبا در چمن لاله سحر می گفتم
                                                     که شهيدان که اند اين همه خونين کفنان

گفت حافظ من و تو محرم اين راز نه ايم
                                                         از می لعل حکايت کن و شيرين دهنان

دانلود آهنگ با صداي سالار عقيلي

اين چندتا شعرو از مرحوم مجتبي كاظمي آوردم يه مقداري حالتون عوض شه همتونا با همتونم

نيوتن مي آسود
در پناه سايه در زير درخت
ناگهان سيبي افتاد زمين
نيوتن آن را ديد
سپس از خود پرسيد
كه چرا سوي هوا پرت نشد

اكتشافات جهان
اتفاقات بود كه چنين مي‌افتاد
كه كسي مي فهميد
و به ما مي فرمود كه چه چيز چه پيامي دارد
و چه رازي دارند آيات خدا
راز و اسرار جهان
كشف مي شد يك روز
درپي گم شدن كشتي در يك دريا
يا كسي در صحرا
يك كسي مي فهميد كه كجا آمريكاست
يا كجا غار عليصدر، يا كجا قطب شمال
يك كسي مي فهميد
كه بخار قدرتي دارد، نيز
و كسي مي فهميد چه گياهي چه شفايي
و چه دردي چه علاجي دارد
يك كسي مي خوابيد در زير درخت
نيوتن يا داود
گيو يا گاليله،
ترزا يا مريم
و علي يا عيسي
از عدن يا نروژ
اهل ايران يا هند
مصر يا گرجستان
از پرو يا گينه
و

ذهن ما زندان است

مادر آن زندانی

قفل آن را بشکن

در آن را بگشای

وبرون آی از این دخمه ظلمانی

نگشایی گل من

خویش را حبس در آن خواهی کرد

همدم جهل در آن خواهی شد

همدم دانش و دانایی محدوده خویش

و در آن ویرانی

همچنان تنگ نظر می مانی

هر کسی در قفس ذهنی خود زندانی است

عشق بازي به همين آسانيست

بلبلي با گوشي

نيش زنبور عسل با نوشي

كار همواره باران با دشت

برف با قله كوه

باد با شاخه و برگ

گرچه وصالش نه به كوشش دهند               آن قدر ‌اي دل كه تواني بكوش

ای چشم و چراغ شهریاریشمعی که در آسمان نگنجدخورشید به پیش نور آن شمعوقت است که در وجود خاکیآخر چه شود کز آب حیوانتا لاله ستان عاشقان رابر پشت فلک نهند پا راانگور وجود باده گرددمخدومی شمس حق تبریز

والله به خدا که آن تو داریاز گوشه سینه​ای برآرییک ذره شود ز شرمساریآن تخم که گفته​ای بکاریبر چهره زعفران بباریاز گلبن حق به خنده آریچون تو سرشان دمی بخاریچون پای بر او نهی فشاریلطفی که هزار نوبهاری

عاشقا دو چشم بگشا چارجو در خود ببینعاشقا در خویش بنگر سخره مردم مشومن غلام آن گل بینا که فارغ باشد اودیده بگشا زین سپس با دیده مردم مروای خدا داده تو را چشم بصیرت از کرمچشم نرگس را مبند و چشم کرکس را مگیرعاشقان صورتی در صورتی افتاده​اندشاد باش ای عشقباز ذوالجلال سرمدیگر همی​خواهی که جبریلت شود بنده بروبادیه خون خوار اگر واقف شدی از کعبه​امای به نظاره بد و نیک کسان درماندهچون امانت​های حق را آسمان طاقت نداشت

جوی آب و جوی خمر و جوی شیر و انگبینتا فلان گوید چنان و آن فلان گوید چنینکان فلانم خار خواند وان فلانم یاسمینکان فلانت گبر گوید وان فلانت مرد دینکز خمارش سجده آرد شهپر روح الامینچشم اول را مبند و چشم احول را مبینچون مگس کز شهد افتد در طغار دوغگینبا چنان پرها چه غم باشد تو را از آب و طینسجده​ای کن پیش آدم زود ای دیو لعینهر طرف گلشن نمودی هر طرف ماء معینچون بدین راضی شدی یارب تو را بادا معینشمس تبریزی چگونه گستریدش در زمین

هـر گـه کـه بـنـفشه جامه در رنگ زند

در  دامـن   گـل  بـاد  صبا  چـنگ  زند

هُشیار  کـسی  بــود  کــه  بــا  سیمبری

می  نوشد  و جــام  باده  بـر سنگ  زند

افلاطون در کتاب "جمهوری"  مردم را به چند دسته تقسیم کرده است که در این حین شعرا و ادبا را در زمره و همرسته بردگان و غلامان قرار داده است  و بر این عقیده است که اینان باعث دور افتادن انسان از حقیقت می شوند.

ای درخت معرفت جز شک و حیرت چیست بارت          

                                                      یا که من باری ندیدم بیـش از این بر شاخسـارت

بهار آمد بهار آمد بهار خوش عذار آمدز سوسن بشنو ای ریحان که سوسن صد زبان داردگل از نسرین همی​پرسد که چون بودی در این غربتسمن با سرو می​گوید که مستانه همی​رقصیبنفشه پیش نیلوفر درآمد که مبارک باد  همی​زد چشمک آن نرگس به سوی گل که خندانیصنوبر گفت راه سخت آسان شد به فضل حقز ترکستان آن دنیا بنه ترکان زیباروببین کان لکلک گویا برآمد بر سر منبر

خوش و سرسبز شد عالم اوان لاله زار آمد       به دشت آب و گل بنگر که پرنقش و نگار آمد      همی​گوید خوشم زیرا خوشی​ها زان دیار آمد   به گوشش سرو می​گوید که یار بردبار آمد      که زردی رفت و خشکی رفت و عمر پایدار آمد  بدو گفتا که خندانم که یار اندر کنار آمد  که هر برگی به ره بری چو تیغ آبدار آمد  به هندستان آب و گل به امر شهریار آمد  که ای یاران آن کاره صلا که وقت کار آمد